ขอระบายหน่อยนะ
posted on 22 Jun 2010 02:07 by pregare in Diaryวันนี้จะต้องเอาคอมไปล้างอีกแล้ว ก่อนไปขอบ่นก่อนละกัน
ถ้าไม่อยากเกิดอาการจิตตก อย่าอ่านเลยดีกว่านะคะ
เหนื่อยมาก ทำไมชีวิตตอนนี้มีแต่เรื่องยุ่งๆ ทำไมอะไรๆชอบซ้ำเติมกันมาจัง
เรื่องเรียนก็วุ่นวาย งานก็ทั้งยุ่งทั้งเยอะ คนนั้นก็จะเอานั่น คนนี้ก็จะเอานี่
ถมมาลงมาๆ จนไม่มีสมาธิจะทำอะไร
ตกลงว่าเราคงต่อโทไม่ได้สินะ เพราะจะไม่มีใครช่วยทำงาน
แค่พูดเรื่องเรียนต่อก็ทำหน้าไม่พอใจกันแล้ว
ทำไมไม่คิดกันบ้างว่าที่เราทนเรียนคณะนี้อยู่ทั้งที่ไม่ได้พิศวาสเลยก็เพราะมันเอาไปใช้
กับกิจการบ้านได้ ยังมาทำเหมือนเราไม่สำนึกบุญคุณอีก
ก็เข้าใจว่าคาดหวังกับมันไว้มากกว่าเรา เพราะงั้นมันก็ต้องมาก่อน ต้องให้มันก่อน
แต่เราแค่อยากได้เรียนอะไรที่ตัวเองชอบจริงๆสักครั้งในชีวิตไม่ได้รึไง
ถึงจะบอกเราว่าเอาไว้ค่อยเรียนต่อทีหลังแล้วกัน แต่ก็รู้ๆกันอยู่แล้วว่าไอ้ทีหลังที่ว่านั่นมันไม่มีทางเป็นไปได้
แล้วจะพูดทำไม อย่าทำให้หวังทั้งที่มันไม่มีทางเป็นจริงได้จะดีกว่า
แอบเสียดายเหมือนกันที่พยายามทำตัวเป็นเด็กดี
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้น่าจะเลือกคณะที่ชอบโดยไม่ฟังใครแล้ว
แปลก...ไม่น้อยใจแล้วก็ไม่อิจฉา แต่รู้สึกว่าแค้น...
แย่ตรงที่สำหรับเราน้อยใจกับอิจฉาเป็นเรื่องเล็กน้อย เป็นอารมณ์ที่วูบวาบเดี๋ยวๆก็หาย
แต่แค้นมันไม่หาย พอนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาทีไรมันก็โกรธมากๆ
ที่แย่ที่สุดคือ แก้แค้นไม่ได้...
อยากเปลี่ยนความรู้สึกแบบนี้เป็นแค่น้อยใจหรืออิจฉาจัง จะทำได้หรือเปล่าไม่รู้
เคยคิดเหมือนกันนะว่าอยากตายๆไปซะจะได้ไม่ต้องมาแบกภาระบ้าบอนี่
แต่มันน่าจะออกมาในรูปที่ว่า ถ้าตายไปแล้วใครจะช่วยทำงาน เพราะงั้นห้ามตาย
เออเนอะ ความคิดเรามันก็แปลกๆ = ="
เกลียดมาก เกลียดภาระที่รออยู่ข้างหน้ามากๆ ไม่อยากทำ อยากหนีไปให้ไกลๆจริงๆ
เอาเถอะ...เอาเถอะ...ทนมาได้ตลอดชีวิตแล้วนี่ ทนต่อไปอีกมันจะเป็นไรไป
แต่ว่าขอล่ะ ขออย่างเดียว อย่าทำให้โกรธจัดๆ
นานวันเข้ายิ่งรู้สึกว่าตัวเองอดทนได้น้อยลงๆ คงได้ระเบิดเข้าสักวัน
เราเป็นคนที่รำคาญง่าย แค่เจอคนเยอะๆก็ทำให้เราหงุดหงิดได้แล้ว
ยิ่งมาเซ้าซี้ จะเอานั่นเอานี่ในเรื่องที่เราทำไม่ได้ จะยิ่งรำคาญหนัก
ต่อไปจะเป็นยังไงก็ช่างมันแล้วล่ะ จะให้เราทำอะไรก็ว่ามาเถอะ
ยังไงเราก็รู้สึกมานานแล้วล่ะว่าชีวิตเรานี่มันเป็นความผิดพลาด เป็นรุ่นทดลอง
ไม่สนใจแล้วจริงๆ เหนื่อยกับมันมากเกินไปแล้ว เหนื่อยจริงๆ
ฮ้าาาาาาา พอได้ระบายแล้วรู้สึกดีแบบแปลกๆ (บ้า)
ไม่อยากเครียด = =" พอเครียดแล้วไมเกรนจะตามมา
ปวดจนขนาดเวลานอนพลิกตัวยังเจ็บหัวเลย ทรมานอะไรเช่นนี้
แล้วตอนนี้...เครียดจนลามไปถึงกระเพาะแย้ว!
ปวดท้องตามมาอีก โอ๊ยยยยย จะบร้าาาาาาาา
ปล.แผนธุรกิจที่จะส่งประกวดจะทำอะไรดีน้า~~
ว่าแต่เพื่อนๆที่รัก...จะทำกิจการส่งออกต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงกันจริงๆเรอะ!
ปล2. ยังไม่ได้ถ่ายรูปชุดครุย (ได้ยินข่าวว่าหมดเขตยื่นใบขอจบวันศุกร์นี้)
ม.รังสิตก็บร้าาาาา ทำไมให้เวลาติดต่ออะไรๆน้อยจริง อาทิตย์เดียวน่ะ มันแว่บเดียวเองนะ!
ปล3. จะจบ(เห่)แล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย